الآن شدم شبیه سیندرلا!

دارم خونه رو تمیز می کنم!

...

یه بار!فقط یه بار تو عمرم!تصمیم گرفتم خونه رو تمیز کنم!

جارو برقی مثل این که به من آلرژی داره...کار نمی کنه!

این عکس رو که می بینم دلم می خواد برم یه شاخه گل رز سفید و یه شاخه گل مریم بردارم بیارم بذارم اینجا همش بوش کنم!

پ.ن:ممنون...خدا رفتگان همگی رو بیامرزه...

پ.ن:اگه زود آپ کردم برای این بود که...نمی دونم...دوست نداشتم دیگههه...

روز اول خیلی گریه کردیم...اما بعد،فهمیدیم که اون اونقدر خوب بود،پاک زندگی کرد که به گریه ما احتیاج نداره و این ماییم که جای خالیش رو حس می کنیم...و برای خودمون گریه می کنیم...

مادر بزرگ خوبم،مطمئنم که جات وسط بهشته...دلم برات تنگ می شه...بهشتی شدنت مبارک...

جات خیلی بهتر از اینجاست...مطمئنم...همه می دونستیم که یه روز میایم و یه روز هم می ریم...اما تا مدت ها جای خالیت حس می شه...

فَباَی آلاء رَبِکُما تُکَذِبان...

پس کدامین نعمت های پروردگارتان را تکذیب می کنید؟

میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت ؟جایی که میری مردمی داره که دلت رو می شکنن نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم .تو کوله بارت محبت میذارم که تنهایی رو حس نکنی، قلب میذارم که مردم رو دوست داشته باشی،اشک می دم که آرومت کنه و مرگ، که بدونی برمیگردی پیشم.

این شعر رو که خوندم،دلم نیومد نذارمش اینجا...بازم خب مثل همیشه،یه شعر از قیصر امین پور...

چند روزیه که خیلی کار دارم و ... بعدا می یام و همه چیز رو توضیح می دم...

پیش از این ها فکر می کردم خدا

خانه ای دارد کنار ابر ها

مثل قصر پادشاه قصّه ها

خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه ، برق کوچکی از تاج او

هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش

سیل و طوفان نعره ی توفنده اش

دکمه ی پیراهن او آفتاب

برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست

هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از این ها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود ، امّا در میان ما نبود

مهربان و ساده و زیبا نبود 

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم ازخود ازخدا

از زمین از آسمان از ابرها

زود می گفتند این کار خداست

پرس و جو از کار او کاری خطاست

هر چه می پرسی جوابش آتش است

آب اگر خوردی عتابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت می کند

تا شدی نزدیک ، دورت می کند

کج گشودی دست ، سنگت می کند

کج نهادی پای ، لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می کند

در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود

خوابهایم خواب دیو و غول بود

خواب می دیدم که غرق آتشم

در دهان شعله های سر کشم

در دهان اژدهایی خشمگین

بر سرم باران گرز آتشین

محو می شد گریه هایم بی صدا

در طنین خنده ی خشم خدا ...

نیّت من در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود

مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ مثل خنده ای بی حوصله

سخت ، مثل حلّ صد ها مسئله

مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا

خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست

گفت اینجا خانه ی خوب خداست

گفت اینجا می شود یک لحظه ماند

گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست و رویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین

خانه اش اینجاست ؟این جا در زمین ؟

گفت آری خانه ی او بی ریاست

فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است

مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی

نام  او نور و نشانش روشنی

خشم نامی از نشانی های اوست

حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است

مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست معنی می دهد

قهر هم با دوست معنی می دهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست

قهری او هم نشان دوستی است ...

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیکتر

از رگ گردن به من نزدیکتر

آن خدای پیش از این را باد برد

نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود

چون حبابی نقش روی آب بود

می توانم بعد از این با این خدا

دوست باشم دوست ، پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد

سفره ی دل را برایش باز کرد

می توان درباره ی گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکّه چکّه مثل باران راز گفت

با دو قطره صد هزاران راز گفت

می توان با او صمیمی حرف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند

با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علف ها حرف زد

با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان درباره ی هر چیز گفت

می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا

 پ.ن:دوباره این بلاگفا قاط زده...کامنت های این پست من تاییدی نیستا!بلاگفا تاییدیش کرده!منم هر کاری می کنم درست نمی شه،خلاصه که شرمنده...

    ×ناژین جونم!تولدت مبارک!×

       ×با کلی آرزوهای خوب!×

            ×مثل اینکه همیشه کوچولوی کوچولو بمونی!×

                 ×و اینکه همیشه موفق باشی!×

                       ×و به هرچی که می خوای برسی!×

×خیلی خیلی دوست دارم!×

پ.ن:الآن که می نگرم!می بینم این عکسه زیاد خوشگل نشد!ببخشید دیگه!نهایت هنرم بود!

رفتن به نمایشگاه کتابو خرید سه تا سوپ جوجه...و یاد آوری وقتایی که داستان هاش رو می نوشتم این تو...همه ی اینا باعث شد که دوباره...:

دختر کوچکی بود که در خانواده ای بسیار فقیر در کلبه ای محقر در اراضی جنگل ِ "تنسی"به دنیا آمد.آنها ۲۲ تا بچه بودند و او بیستمین بچه بود.زود به دنیا آمد و به همین دلیل ضعیف و ناتوان بود.همه در زنده ماندنش شک داشتند...وقتی چهارشاله بود همزمان به بیماری ذات الریه و مخملک دچار شد-ترکیبی مرگ بار که پای چپ او را فلج کرد-به همین علت او مجبور بود که کفش فلزی بند دار بپوشد.ولی او به خاطر داشتن مادری که او را تشویق می کرد خوشبخت بود.مادرش به او گفت که با تمام مشکلاتش می تواند هر طور که دوست دارد زندگی کند...گفت تمام چیزهایی که نیاز دارد عبارتند از:داشتن ایمان،سماجت،جرات و روح شکست ناپذیر.بنابراین در سن ۹ سالگی دختر کفش های فلزی بند دار را کنار گذاشت و شروع به راه رفتن کرد.دکتر ها می گفتند که او هرگر نمی تواند به طور طبیعی راه برود.اما در طول چهار سال دخترک که "ویلما" نام داشت توانست گام های بلند موزون بردارد که بیشتر شبیه یه معجزه پزشکی بود.

بعد از آن،دخترک خیالاتی داشت.تصوری باور نکردنی:او دوست داشت بزرگترین برنده زن جهان شود.حالا شما چه فکری می کنید؟بزرگترین دونده با پای مریض؟

در سن ۱۳ سالگی او در یک مسابقه شرکت کرد.او آخر از همه به خط پایان رسید.او در هر مسابقه ای که در دبیرستان برگزار می شد شرکت می کرد و در همه مسابقات آخر از همه به خط پایان می رسید.همه به او می گفتند که از این کار دست بکشد و هدفش دست نیافتنی است.

اما،یک روز او آخرین نفری نبود که به خط پایان می رسید،بلکه از آخر،دومین نفر بود-یعنی نفر یکی مانده به آخر-و سپس روزی رسید که او نفر اول مسابقه شد.از آن روز به بعد "ویلما رادولف" در هر مسابقه ای که شرکت می کرد نفر اول می شد.دخترک وارد دانشگاه ایالتی " تنسی" شد و در آنجا با یک مربی خصوصی به نام "اِد تِمپل" ملاقات کرد.مربی وقتی روحیه خستگی ناپذیر دختر را دید متوجه شد که دخترک به خودش ایمان دارد و استعداد زیادی درون او نهفته است..او آنقدر "ویلما" را خوب تعلیم داد که در سال ۱۹۶۰ به مسابقات المپیک"رُم"اعزام شد.

آن روز رقیب او،مشهورترین دونده زن جهان یک دختر آلمانی به نام "جوتا" بود.تا آن روز هیچکس نتوانسته بود "جوتا" را شکست دهد.اما در دوی صد متر "ویلما رادولف" برنده شد.او دوباره "جوتا" را در دوی دویست متر شکست داد."ویلما" دو مدال طلای المپیک را برد.

بالاخره،روز مسابقه ی دوی چهارصد متر رله(تیمی) فرا رسید.و بار دیگر "ویلما" رقیب "جوتا" بود.دو دونده اول تیم ِ "ویلما" چوب را به یکدیگر دادند،اما وقتی دونده سوم چوب را به "ویلما" داد تا آن را به خط پایان برساند،"ویلما" آن قدر هیجان زده بود که آن را انداخت و دید که "جوتا" به خط پایان نزدیک می شود...رسیدن به "جوتا" این دختر فرز و چابک غیر ممکن بود...اما "ویلما" این کار را کرد! "ویلما رادولف" سومین مدال طلای المپیک خود را نیز گرفت.آن روز او نام خود را در تاریخ ثبت کرد.برای این که او اولین زنی بود که سومین مدال طلا را در همان مسابقات المپیک از آن خود کرده بود...و آنها گفته بودند که او هرگر نخواهد توانست راه برود...

"ویلما رادولف" تنها یک جمله گفت:دکتر ها به من گفتند که هرگز نمی توانم راه بروم.مادرم گفت که می توانم و من به مادرم ایمان داشتم!

پ.ن:همین الآن که در حال تایپیدن این مطلب بودم!متوجه شدم که ماهی هایم سه تا شدن!یکیشون که اول اردیبهشت مرده بود...مهسا یه چیزی هم کشف کرد...این که یکی از ماهی ها دم این ماهی رو که الآن مرده بود،رو خورده...و واسه همینم ماهیم مرده!

شیدا از اون ردیف می گه:محیــا!برسون...

می خندم،می گم:یه چی می گی ها...!من هنر کنم به همجلوئی برسونم...!

می گه:محیا به خدا...

هنوز حرف اون تموم نشده که همبغلی می گه:دست رو نذاری رو برگت ها...!

من همینطوری می مونم اگه دستم رو نذارم رو برگم،چطوری بنویسم پس؟

یه هو!خانوم حسینییه نگاه عمیق!بم کرد،بعدم گفت:همبغلی محیا!بیا جلو بشین...

هنوز همبغلی بلند نشده بود که گفت:نه...محیا برو گوشه کلاس روی صندلی تکی بشین

بلند که می شدم،همبغلی گفت:وااای!

منم به همه اونایی که یادشون رفته بود امروز امتحان پرورشی داریم،یه لبخند خوشگل می زنم!

پ.ن:آخه پرورشی هم شد امتحان...؟خداییش ۳۰ ضفحه جزوه بود دیگههه!ولی آخه هیشکدوم به پرورشی ربط نداشت!

پ.ن:من نگفتم آرزو ندارم که...منظورم اینه که دیگه آرزوهام مثل قبلا نیست...دیگه خودم اسمشون رو نمی ذارم آرزو...

پ.ن:تا ۲۳ خرداد امتحان داریم!

از شنبه ای که می شود ۲۹!دیگر مدرسه نخواهیم رفت!سه شنبش! که اول خردادِ امتحان ریاضی داریم...حالا خوبه اصلا چیزی نیس که می خوایم سه روز مدرسه رو بپیچونیم...

اینا برداشتن برای نگارش سه روز وقت دادن،اما برا عربی هیچی کلا...می گیم جای نگارش رو با عربی عوض کنید،می گن که خب،روزایی که بی کارین برا امتحان نگارشتون بشینین عربی بخونین!

پ.ن:من هنوز نمایشگاه نرفتم!احتمالا فردا...

فعلا

یه هو ازم پرسید:بزرگترین آرزوت چیه؟

من موندم چی بگم... خیلی وقت بود دیگهه آرزویی نکرده بودم...خیلی وقت بود دیگه به آرزوهام حتی فکرم نکرده بودم...آرزو!چه کلمه ی قشنگی...یادمه کوچولوتر که بودم هر موقع چند نفر با هم دعواشون می شد،بزرگترین آرزوم این می شد که همه با هم آشتی کنن و هیچکس با هیچکس دعوا نکنه...یادمه یه موقعی بزرگترین آرزوم این بود که عروسکام باهام حرف بزنن...یادمه یه موقعی بزرگترین آرزوم این بود که خودم بتونم شیرکاکائو درست کنم...اما الآن چی...؟جدی جدی الآن بزرگترین آرزوم چیه؟یادمه یه دفعه از یکی از دوستام که چند سالی از خودم بزرگتر بود،پرسیدم بزرگترین آرزوت چیه...؟گفت آرزویی ندارم...یکی دیگه از دوستام گفت:یعنی انقدر همه چی خوب می گذره که تو هیچ آرزویی نداری...؟

اونم گفت:نمی گم همه چی خوبه!نمی گم من دوست نداشتم مثلا این،اینطوری نبود و ... اما می دونی چیه؟به نظرم آرزوی چیزی رو کردن کار مسخره ایِ...آدم اگه چیزی رو بخواد باید واسه داشتنش،واسه انجام شدنش تلاش کنه...

مخالف حرفش بودم...نمی دونم الآن با حرفش موافقم یا مخالف!همین قدر می دونم که...نه چیزی نمی دونم!

شاید به قول سوگل،زندگی خیلی تکراری شده و به همین دلیل ِ که دیگه هیچی واسم مهم نیست...

من با هیچکدوم این حرفا موافق نیستم...اما می دونم،با این که هنوز خیلی بچه ام!هیچ آرزویی ندارم!یا اگرم دارم،برام یه فرضیست،نه یه آرزو...در همین حد که اگه مثلا به جای این،این طوری می شد،خیلی بهتر بود...اما دیگهه برام آرزو نیست!

پ.ن:الآن دارم سعی می کنم یه آرزو بکنم!آرزو می کنم اونی کهID م رو هک کرد!بره زیر ماشین روغن موتور عوض کنه!(مسخره بی مزه!خیلی لوسی!)آخه فک کن یکی OFF بذاره که اگه باهام چت نکنی هکت می کنم!خب منم توجه نکردم!اونم هکم کرد!

ساعت سه صبح، جمعه!!!یه هو از خواب می پری...می ری یه آب به صورتت می زنی...سعی می کنی خوابی رو که دیدی فراموش کنی...نمی شه...می ری دوباره دراز می کشی...خوابت نمی بره...اَه...همش یه روز در هفته می تونی با خیال راخت بخوابیا...اونم این طوری می شه...سعی می کنی دیگه به چیزی فک نکنی...نمی شه...سعی می کنی به چیزای خوب خوب فک کنی...اونم نمی شه...یعنی می شه...اما خیلی برات قشنگ نیست...آخه روز خوبی نبود...سه تا امتحان...همشون هم چند تا درسی!...یکیش رو بد دادی...یکیش خوب...اون یکی هم نمی دونی!

دوباره سرت رو می ذاری رو بالش!سعی می کنی به چیزای خوب فک کنی...به دوستات...اونم نمی شه...چون تو رو یاد یه موضوعی می اندازه...یکی رو که فک می کردی خیلی با هم دوستین و اینا!!!یه هو...!دوستا هم همشون خوب نیستنا...

دوباره سعی می کنی بخوابی...این دفعه دیگه به هیچی هیچی فک نمی کنی...بازم نمی شه...نصفه شبی!یه صدایی می شنوی...صدای میو میوی گربه ست...احتمالا همون گربه هست که زیر زمین ساختمون رو برای جای خونه ش انتخاب کرده...همونی که می گن چهارتا بچه گربه کوشولو خوشمل داره...از پنجره پایین رو نگاه می کنی...وای...خدایا...اون خیابون به اون شلوغی...یه هو چقدر خلوت شده...تا حالا نصفه شب پا نشده بودم خیابون رو ببینم...

دوباره دراز می کشی...چشمات رو که می بندی...تا چشمات گرم خواب می شه...انگار یکی می گه بلند شو باید بری مدرسه...بیدار می شم...می گم فردا که جمعس!مدرسه دیگه چیه!اما این دفعه دیگه سعی نمی کنی بخوابی،بلند می شی می ری سر بالکن...یه باد خنک خوبی می یاد...یه طورایی صورتت رو نوازش می کنه...به ماه نگاه می کنی...همون ماهی که بچه تر که بودم!فکر می کردم دختر آسمونِ...بعد ستاره ها رو نگاه می کنی...همونایی که بچه های ماه بودن،همونایی که هر کدومشون مال یکی بودن...یه لحظه به این فک می کنی که کدوم ستاره مال کی  بود...اِ!نگاه کن!اون ستاره مهساست!اون ستاره مامانمه...اون ستاره پریساست...اما...انگار یکی نیست...آره!پس ستاره خودم کو؟هی اینور رو نگاه می کنم...هی اونور رو...پس ستاره من کو؟نکنه من رو گم کرده باشه...دوباره می یام دراز می کشم...این دفعه یه صدای دیگه می یاد...صدای اذانِ؟نه بابا!تازه ساعت سه و نیمه!چشمات رو دوباره می بندی...حالا به این فک می کنی که ستارت کجاس؟اَه!اونم دیگه من رو گم کرده!شایدم من اون رو گم کردم...تو دلم صداش می کنم!ستاره محیا!ستاره محیا!کجایی؟بیا!اگه پیدا شی قول می دم دیگه هر شب بیام ببینمت...پرده رو کنار می زنی...یه نگاه می کنی به جای همیشگی ستارت!وای!ستاره َم که سر جاشه!تازه به منم چشمک می زنه!منم بش چشمک می زنم...ساعت رو نگاه می کنم...تقریبا چهار و نیمه صبحه...این دفعه چشمام رو که می بندم...یادم نمی یاد کی بازش می کنم!

پ.ن:من دوست دارم پست هام مزخرف باشن!اصلا به تو ربطی داره جناب آقای الف؟دیگه داری اعصابمو خورد می کنیا!

پ.ن:این مال هفته پیش بود!منتها حس نوشتنش نبود!

پ.ن:ببخشید...اما دیگه تحمل مزاحم ندارم...نظرات رو تاییدی می کنم...

پ.ن:یکی از اون بچه گربه ها رو دیدم...انقده خوشگل بود!نه بابا!معلومه که بش دست نزدم!از فاصله سه متری نگاش کردم!

پ.ن:نمی دونم چرا این دو تا پست آخر،هر دوتاشون با اینکه من از خستگی خوابم برد!پایان یافتن!!!شاید چون خیلی وقته درست حسابی نخوابیدم!

پ.ن:آخ جون!نمایشگاه کتاب!

پ.ن:روز معلما هم مبارک!روز معلمای خوب البته!

ساعت یک و نیم یه ربع به دو... از مدسه می رسم خونه،دیشبش از ساعت سه بیدار بودم،واسه همین خیلی خسته ام...می یام خونه،در رو که وا می کنم،دنبال مامانم می گردم...نیست...می رم تو آشپز خونه،تو اتاق و هر جایی که تو بگی رو می گردم...نیست دیگه...می رم تو آشپزخونه که نهار بخورم،هیچ اثری از غذا نیست...اتاقمون در هم برهم...همه جا شلوغه...اون رو ولش کن...باید برم لغت در آرم از دیکشنری،کلاس زبان دارم...تا کتاب رو باز می کنم لغت ها رو ببینم،تلفن زنگ می زنه...مامانه،می گه برنج تو یخچال هست،یه تخم مرغی چیزی هم بخور...خونه مادر بزرگمه...لغت ها رو که درآوردم می رم غذا می خورم...تا یه خورده جمع و جور می کنم،در حالی که دلم می خواد فقط یه ساعت بخوابم،ساعت رو نگاه می کنم،سه و نیمه،حاضر می شم که برم وایسم تا سرویس بیاد...ساعت یه ربع به چهار...منتظر سرویسم،رو به روی گل فروشی...

ساعت شد ده دقیه به چهار...

نه...

هشت...

هفت...

.

.

.

همین طوری دقیقه ها رو می شمرم...

ساعت چهار...اَه!چرا نمی یاد دیگه...

ساعت شد چهار و پنج دقیقه،دیگه نباید وایسم،بر گردم خونه زنگ بزنم مامانم ببینم چی می گه...قبل اینکه تلفن رو بردارم یه نگاه به برنامه فردا می کنم،انتظار دارم فردا چهار شنبه باشه...اما نه!صبر کن ببینم! ما سه شنبه ها پرورشی داریم...امروز که پرورشی نداشتیم...وایسا ببینم...امروز که دوشنبست...اَه!خب پس بگو چرا سرویس نیومد...چون امروز دوشنبست و من روزای فرد کلاس دارم...

می رم یه لیوان شیر قهوه می خورم بلکم خواب از سرم بپره!بشینم درس بخونم...اما بر عکس!شیر ِ شیر قهوم روم اثر می ذاره و بیشتر خوابم می یاد!سرم رو می ذارم زمین که بخوابم و دیگه چیزی نمی فهمم...

یادم نمی یاد کی بیدار شدم!!!

همش پرید!

اون همه نوشتم!

دیگهه حسش نیست!که بنویسم!

فقط از این نوشته بودم که چقدر تو مدرسه اذیت کردم!

همجلوئی رو گچی کردم!

موهای همجلوئی رو گره زدم!

پشت صبا رو گچی کردم!

اما دیگهه حس توضیح دادنش نیست!

 همین!

رفتار من عادی است
 اما نمی‌دانم چرا
 این روزها
 از دوستان و آشنایان
 هر کس مرا می‌بیند
 از دور می‌گوید:
 این روزها انگار
 حال و هوای دیگری دارد!
 اما
 من مثل هر روزم
 با آن نشانی‌های ساده
 و با همان امضا، همان نام
 و با همان رفتار معمولی
 مثل همیشه ساکت و آرام
 این روزها تنها
 حس می‌کنم گاهی کمی گُنگم
 گاهی کمی گیجم
 حس می‌کنم
 از روزهای پیش قدری بیشتر
 این روزها را دوست دارم
 گاهی
 - از تو چه پنهان -
 با سنگ‌ها آواز می‌خوانم
 این روزها گاهی
 از روز و ماه و سال، از تقویم
 از روزنامه بی‌خبر هستم
 حس می‌کنم گاهی کمی کمتر
 گاهی شدیدا بیشتر هستم
 حتی اگر می‌شد بگویم
 این روزها گاهی خدا را هم
 یک جور دیگر می‌پرستم
 

از جمله دیشب هم
 دیگرتر از شب‌های بی‌رحمانه دیگر بود:
 من کاملا تعطیل بودم
 اول نشستم خوب
 جوراب‌هایم را اتو کردم
 تنها - حدود هفت فرسخ - در اتاقم راه رفتم
 با کفش‌هایم گفتگو کردم
 و بعد از آن هم
 رفتم تمام نامه‌ها را زیر و رو کردم
 دنبال آن افسانه‌ی موهوم
 دنبال آن مجهول گشتم
 و سطر سطر نامه‌ها را جستجو کردم
 چیزی ندیدم
 تنها یکی از نامه‌هایم
 بوی غریب و مبهمی می‌داد
 انگار
 از لابلای کاغذ تاخورده‌ی نامه
 بوی تمام یاس‌های آسمانی
 احساس می‌شد
 دیشب دوباره
 بی‌تاب در بین درختان تاب خوردم
 از نردبان ابرها تا آسمان رفتم
 در آسمان گشتم
 و جیب‌هایم را
 از پاره‌های خالی ابر پر کردم
 جای شما خالی!
 یک لقمه از حجم سفید ابرهای تُرد
 یک پاره از مهتاب خوردم
 دیشب پس از چندین سال فهمیدم

 که رنگ چشم‌هایم کمی میشی است
 و بر خلاف سال‌های پیش
 رنگ بنفش و ارغوانی را
 از رنگ آبی دوست‌تر دارم
 

گاهی برای یادبود لحظه‌ای کوچک
 یک روز کامل جشن می‌گیرم
 گاهی
 صدبار در یک روز می‌میرم
 حتی
 یک شاخه از محبوبه‌های شب
 یک غنچه مریم هم برای مردنم کافی است
 گاهی نگاهم در تمام روز
 با عابران ناشناس شهر
 احساس گنگ آشنایی می‌کند
 گاهی دل بی دست و پا و سربه‌زیرم را
 آهنگ یک موسیقی غمگین
 هوایی می‌کند
 
 اما غیر از این حس‌ها که گفتم
 و غیر از این رفتار معمولی
 و غیر از این حال و هوای ساده و عادی
 حال و هوای دیگری
 در دل ندارم
 
 رفتار من عادی است و چقدر دلم برای گریه تنگ است...

و من چقدر شعرهای این قیصر امین پور را دوست می دارم!

و چقدر زیباست!

و این که!

جناب آقای الف رو چند تاتون می شناسین؟

البته من لطف می کنم و کامنتاشون رو پاک می کنم!

این کامنت آخرشونم پاک کردم اما انقدر خندیدم که...

اولین کامنتی که کلا گذاشتن این بود فک کنم:

بیست تا نظر؟

واسه همچین خزعبلاطی؟(غلط املایی هم دارن!)

وبلاگتم مثل خودت مزخرفه کوچولو!

تو رو چه به وبلاگ نویسی!

که من این کامنتشون رو پاک کردم

و هر موقع ایشون مثل آدمای به قول خودشون بی کار!اومدن وبلاگ من رو خوندن و نظر دادن!

من هی نظراشون رو پاک کردم!

اما این نظر آخری رو که گذاشتن!

جناب آقای الف:بابا همه فهمیدن این ناژین و جوجه اردک و همه اینا یی واست نظر گذاشتن خودتی!

همه فهمیدن که خودت می ری هی وبلاگ می سازی که بیای با اسمای مختلف واسه خودت کامنت بذاری...

وای انقده خندیدم!

فک کن مثلا بشینم واسه خودم نظر بذارم!

یه لحظه فقط احساس کردم چرا همچین فکری می کنه؟

بعد یه طورایی بغض کردم!

حتی امروز وقتی منتظر سرویس بودم...

با خودم تصمیم گرفتم که کلا دیگه ننویسم!

بعد تو کلاس(زبان!!!) که بودیم،این آقای معلم زبانمون گفت:اگه کسی بخواد کاری رو بکنه...

هیچکسی نمی تونه جلوش رو بگیره!

منم خب تصمیم گرفتم دیگه به کامنتای این دوست و دوستایی از این قبیل!!!توجه نکنم!

***

حالا امروز منتظر سرویس که بودم!

هی هم می خواستم خودم رو نشنیدن بزنم!!!

یه دختره اومد جلو!(یه خورده قیافش زیادی خفن بود!)

گفت سلام

ساعت چنده؟

منم گفتم:بیست دقیقه به چهار!

اسم من نیلوفره،اسم تو چیه؟

خندم گرفته بود که تو خیابون چه جای دوست پیدا کردنه؟

اومدم بگم محیا که یه هو...

اسمم؟اسمم ساراست(چرا گفتم سارا!نمی دونم!)

دختره گفت:خب سارا جون،این شماره منه،می شه توهم شمارت رو بدی؟

منم تو دلم گفتم:وا!این چرا اینطوری صحبت می کنه؟

من:نه دیگهه!نمی شه!

دختره گفت:وا!مگه من دختر نیستم که شمارت رو نمی دی؟

گفتم:بی خیال...برو...

گفت:آخه من دوست دارم بیشتر بشناسمت...

زدم زیر خنده!در همان حال هی با خودم می گفتم چه کنم و اینا...

اونم همینطوری داشت مخ می خورد که...

از دور سرویس آقای blue cut! (البته فامیلیش بلوکاته!اما امان از بی جنبگی دیگه!!!کلاس زبان رو مغز آدم تاثیر می ذاره)پیدا شد...

منم خیلی طبیعی اومدم وایسادم تا سرویس بیاد...اونم یه بند داشت حرف می زد...

که یه هو سرویس جلوم وایساد...

داشتم می رفتم بالا گفت:سرویس توئه؟

گفتم آره...خدافظ...

گفت:شمارت؟

گفتم:782بقیش رو بدو...

در رو بستم رفتم بالا...به خیر گذشت...

ولی تو سرویس واسه کیانا اینا تعریف کردم...انقده خندیدیم!!!

بعدم اینکه!

برم ریاضی بتمرینم!

بای بای!

امتحان زبان داریم مثلا!فردا!

بعدشم!

همین چن دقیقه پیش:

همجلوئی:سلام محیا.خوبی؟

من:سلام.من بهترم!مرسی!تو خوبی؟

همجلوئی:مگه چت بود که بهتری؟

من:خوب همینطوری!

همجلوئی:

من:چه خبر؟

همجلوئی:ببین امتحان فردا،مکالمه هم هست؟

من:نه!فک نمی کنم!

همجلوئی:مطمئنی؟

من:نه!

همجلوئی:خب من فک کنم هستا!

من:من فک نمی کنم!

همجلوئی:تو که کلا فک نمی کنی!

من:هوم؟ها؟خب...

همجلوئی:بالاخره هست یا نه!؟

من:یا هست یا نیست دیگهه!حالا تو بخون!

همجلوئی:تو آدم و دیوونه می کنی!

من:خب نخون!

همجلوئی:مطمئنی؟

من:خب بخون!

همجلوئی:کاری نداری؟؟؟

من:از اولم من کاری نداشتم!تو زنگ زدی!

همجلوئی:خدافظ!

من:خوش بگذرههه!خدافظ!

شنبه برادر د ن ی ا به دنیا اومد!(چه جمله جالبی!)می خوان اسم بچه رو بذارن اشک بوس!(طفلکی!)(لفطا اگه کسی این اسم رو دوست داره ناراحن نشه!نظر شخصیه منه!)

فردا هم فرنیا به دنیا می یاد!فرنیا خواهر فرینوشه!

همبغلی رفت مشهد!۱۰ اردیبهشت بر می گرده!

همبغلی!

می خوام!

سر امتحانا!

دست تنهام!

هر چند که!

تون چیزی رو به من نمی رسونه که!

من همش می رسونم!

اینا خسته نشن یه هو!شایدم ییهو!

! 

فعلا

تازگیا!

وقتی می خوام از یکی خداحافظی کنم!

همینطوری بی خودی!برمی گردم می گم:خوش بگذرهه!

خودم هم تا به حال!به این موضوع پی نبرده بودم:

من:خیلی خوب صبا،من برم دینی بخونم،امری؟فرمایشی؟

صبا:نه،کاری ندارم!

من:خیلی خوب!خوش بگذرههه!

صبا:چی چی خوش بگذرهه؟

من:هان؟خب همینطوری!

صبا:تو هم یه چیزیت می شه ها!همیشه می گی خوش بگذرهه!

من:اصلا خب خوش نگذرهه!

صبا:خدافظ!

من:خدافظ!

و این گونه من کشف کردم که!(یعنی صبا کشف کرد!)هی می گم خوش بگذرهه!اونم کلا بی دلیل!

خب حرف دیگه ای ندارم!

خوش بگذرههه!

خدافظ!

پ.ن:جدیدا صبا خیلی بم زنگ می زنه!هر دفعه هم یه سوتی می دم یا اون سوتی می ده!

پ.ن:یادم باشد یه مطلب را در مورد رویانا!!!بنویسم!

پ.ن:ببینید!شما گول خود شیطون رو که نمی خورید!اصلا من باید یه کلاس دینی بذارم براتون!

پ.ن:جوجه اردک خوشگل عزیزم!نمی تونم برات کامنت بذارم!کامنتینگت باز نمی شه!

سلام خب!

اه!اینجا داره تار عنکبوت می بنده!

من و ۱۰ روز آپ نکردن؟

اصلا باورتون می شه؟

اصلا خودم نفهمیدم که!

تا همین دیروز که امتحانات دوره ای داشتیم!

بعدشم از امروز تا ۱۱ اردیبهشت!(ماه مورد علاقه من!حالا بعدا ها می گم چرا!)امتحانای نیم ترم مونه!

این همبغلی هم که از ۵ تا ۱۰ اردیبهشت می خواد بذاره بره مشهد!

اولش خوب بودا!خودم باش رفتم معلما رو راضی کردیم بعدا ازش امتحان بگیرن!

اما خوب اگه بره من تهنا می شم که!

تو امتحانا هم هست!دست تنها نمی شه که!

هر چند که برنامش رو از قبل ریختم!همبغلی که رفت!

بالافاصله صبا می یاد می شینه پیشم!

راستی!

اون روز که رفتم خونه همبغلی!

ارشیا(یکی از دو تا پسر خاله ی دوقلوی همبغلی)رو دیدم!۶ماهشه!انقده با مزه بود!

خوب دیگه برم!

فعلا!

پ.ن:خوب معنی خاصی نمی ده همین که گفتم:ندونستن یه چیزایی خیلی بهتر از دونستنشونه،در عین حال،دونستن همون چیزا خیلی بهتر از ندونستنشونه!

پ.ن:تقلید!ازش خیلی بدم می یاد!اونم تو بعضی موارد!

پ.ن:به جرات می توان گفت که اخراجی ها اصلا موضوع خاصی نداره!فقط خنده داره!یه جاهاییشم گریه داره!اما اصلا خوب نبود!فک می کردم خیلی قشنگ باشه!

پ.ن:اون روز از سینما که برگشتیم!صبا گفت:بچه ها!الآن باید شروع کنید به پاکسازی انگشتاتون

منم گفتم:اِ!صبا!

گفت:به جون خودم(منظور جون خوش بود!یعنی جون صبا!)هر کدوم از انگشتامون الآن یه مزه ای می ده!

ما:

صبا:یکیش مزه چیپس ساده می ده...یکیش...

من از پشت آب رو خالی می کنم  روش!

و صبا:بهتره برم دستام رو بشورم!

من:آره بهتره!

پ.ن:شیطون هم آدمه!بله!پس خیال کردین مثلا شما از خود شیطون گول می خورید؟

نخیر!

شیطون در قالب انسان است!

پ.ن:دیدین به حرف شیطونه گوش نکردم؟دیدین آپ کردم؟

الآن شدم شبیه سیندرلا!

دارم خونه رو تمیز می کنم!

...

یه بار!فقط یه بار تو عمرم!تصمیم گرفتم خونه رو تمیز کنم!

جارو برقی مثل این که به من آلرژی داره...کار نمی کنه!

این عکس رو که می بینم دلم می خواد برم یه شاخه گل رز سفید و یه شاخه گل مریم بردارم بیارم بذارم اینجا همش بوش کنم!

پ.ن:ممنون...خدا رفتگان همگی رو بیامرزه...

پ.ن:اگه زود آپ کردم برای این بود که...نمی دونم...دوست نداشتم دیگههه...

روز اول خیلی گریه کردیم...اما بعد،فهمیدیم که اون اونقدر خوب بود،پاک زندگی کرد که به گریه ما احتیاج نداره و این ماییم که جای خالیش رو حس می کنیم...و برای خودمون گریه می کنیم...

مادر بزرگ خوبم،مطمئنم که جات وسط بهشته...دلم برات تنگ می شه...بهشتی شدنت مبارک...

جات خیلی بهتر از اینجاست...مطمئنم...همه می دونستیم که یه روز میایم و یه روز هم می ریم...اما تا مدت ها جای خالیت حس می شه...

فَباَی آلاء رَبِکُما تُکَذِبان...

پس کدامین نعمت های پروردگارتان را تکذیب می کنید؟

میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت ؟جایی که میری مردمی داره که دلت رو می شکنن نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم .تو کوله بارت محبت میذارم که تنهایی رو حس نکنی، قلب میذارم که مردم رو دوست داشته باشی،اشک می دم که آرومت کنه و مرگ، که بدونی برمیگردی پیشم.

این شعر رو که خوندم،دلم نیومد نذارمش اینجا...بازم خب مثل همیشه،یه شعر از قیصر امین پور...

چند روزیه که خیلی کار دارم و ... بعدا می یام و همه چیز رو توضیح می دم...

پیش از این ها فکر می کردم خدا

خانه ای دارد کنار ابر ها

مثل قصر پادشاه قصّه ها

خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه ، برق کوچکی از تاج او

هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش

سیل و طوفان نعره ی توفنده اش

دکمه ی پیراهن او آفتاب

برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست

هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از این ها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود ، امّا در میان ما نبود

مهربان و ساده و زیبا نبود 

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم ازخود ازخدا

از زمین از آسمان از ابرها

زود می گفتند این کار خداست

پرس و جو از کار او کاری خطاست

هر چه می پرسی جوابش آتش است

آب اگر خوردی عتابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت می کند

تا شدی نزدیک ، دورت می کند

کج گشودی دست ، سنگت می کند

کج نهادی پای ، لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می کند

در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود

خوابهایم خواب دیو و غول بود

خواب می دیدم که غرق آتشم

در دهان شعله های سر کشم

در دهان اژدهایی خشمگین

بر سرم باران گرز آتشین

محو می شد گریه هایم بی صدا

در طنین خنده ی خشم خدا ...

نیّت من در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود

مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ مثل خنده ای بی حوصله

سخت ، مثل حلّ صد ها مسئله

مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا

خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست

گفت اینجا خانه ی خوب خداست

گفت اینجا می شود یک لحظه ماند

گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست و رویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین

خانه اش اینجاست ؟این جا در زمین ؟

گفت آری خانه ی او بی ریاست

فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است

مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی

نام  او نور و نشانش روشنی

خشم نامی از نشانی های اوست

حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است

مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست معنی می دهد

قهر هم با دوست معنی می دهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست

قهری او هم نشان دوستی است ...

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیکتر

از رگ گردن به من نزدیکتر

آن خدای پیش از این را باد برد

نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود

چون حبابی نقش روی آب بود

می توانم بعد از این با این خدا

دوست باشم دوست ، پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد

سفره ی دل را برایش باز کرد

می توان درباره ی گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکّه چکّه مثل باران راز گفت

با دو قطره صد هزاران راز گفت

می توان با او صمیمی حرف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند

با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علف ها حرف زد

با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان درباره ی هر چیز گفت

می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا

 پ.ن:دوباره این بلاگفا قاط زده...کامنت های این پست من تاییدی نیستا!بلاگفا تاییدیش کرده!منم هر کاری می کنم درست نمی شه،خلاصه که شرمنده...

    ×ناژین جونم!تولدت مبارک!×

       ×با کلی آرزوهای خوب!×

            ×مثل اینکه همیشه کوچولوی کوچولو بمونی!×

                 ×و اینکه همیشه موفق باشی!×

                       ×و به هرچی که می خوای برسی!×

×خیلی خیلی دوست دارم!×

پ.ن:الآن که می نگرم!می بینم این عکسه زیاد خوشگل نشد!ببخشید دیگه!نهایت هنرم بود!

رفتن به نمایشگاه کتابو خرید سه تا سوپ جوجه...و یاد آوری وقتایی که داستان هاش رو می نوشتم این تو...همه ی اینا باعث شد که دوباره...:

دختر کوچکی بود که در خانواده ای بسیار فقیر در کلبه ای محقر در اراضی جنگل ِ "تنسی"به دنیا آمد.آنها ۲۲ تا بچه بودند و او بیستمین بچه بود.زود به دنیا آمد و به همین دلیل ضعیف و ناتوان بود.همه در زنده ماندنش شک داشتند...وقتی چهارشاله بود همزمان به بیماری ذات الریه و مخملک دچار شد-ترکیبی مرگ بار که پای چپ او را فلج کرد-به همین علت او مجبور بود که کفش فلزی بند دار بپوشد.ولی او به خاطر داشتن مادری که او را تشویق می کرد خوشبخت بود.مادرش به او گفت که با تمام مشکلاتش می تواند هر طور که دوست دارد زندگی کند...گفت تمام چیزهایی که نیاز دارد عبارتند از:داشتن ایمان،سماجت،جرات و روح شکست ناپذیر.بنابراین در سن ۹ سالگی دختر کفش های فلزی بند دار را کنار گذاشت و شروع به راه رفتن کرد.دکتر ها می گفتند که او هرگر نمی تواند به طور طبیعی راه برود.اما در طول چهار سال دخترک که "ویلما" نام داشت توانست گام های بلند موزون بردارد که بیشتر شبیه یه معجزه پزشکی بود.

بعد از آن،دخترک خیالاتی داشت.تصوری باور نکردنی:او دوست داشت بزرگترین برنده زن جهان شود.حالا شما چه فکری می کنید؟بزرگترین دونده با پای مریض؟

در سن ۱۳ سالگی او در یک مسابقه شرکت کرد.او آخر از همه به خط پایان رسید.او در هر مسابقه ای که در دبیرستان برگزار می شد شرکت می کرد و در همه مسابقات آخر از همه به خط پایان می رسید.همه به او می گفتند که از این کار دست بکشد و هدفش دست نیافتنی است.

اما،یک روز او آخرین نفری نبود که به خط پایان می رسید،بلکه از آخر،دومین نفر بود-یعنی نفر یکی مانده به آخر-و سپس روزی رسید که او نفر اول مسابقه شد.از آن روز به بعد "ویلما رادولف" در هر مسابقه ای که شرکت می کرد نفر اول می شد.دخترک وارد دانشگاه ایالتی " تنسی" شد و در آنجا با یک مربی خصوصی به نام "اِد تِمپل" ملاقات کرد.مربی وقتی روحیه خستگی ناپذیر دختر را دید متوجه شد که دخترک به خودش ایمان دارد و استعداد زیادی درون او نهفته است..او آنقدر "ویلما" را خوب تعلیم داد که در سال ۱۹۶۰ به مسابقات المپیک"رُم"اعزام شد.

آن روز رقیب او،مشهورترین دونده زن جهان یک دختر آلمانی به نام "جوتا" بود.تا آن روز هیچکس نتوانسته بود "جوتا" را شکست دهد.اما در دوی صد متر "ویلما رادولف" برنده شد.او دوباره "جوتا" را در دوی دویست متر شکست داد."ویلما" دو مدال طلای المپیک را برد.

بالاخره،روز مسابقه ی دوی چهارصد متر رله(تیمی) فرا رسید.و بار دیگر "ویلما" رقیب "جوتا" بود.دو دونده اول تیم ِ "ویلما" چوب را به یکدیگر دادند،اما وقتی دونده سوم چوب را به "ویلما" داد تا آن را به خط پایان برساند،"ویلما" آن قدر هیجان زده بود که آن را انداخت و دید که "جوتا" به خط پایان نزدیک می شود...رسیدن به "جوتا" این دختر فرز و چابک غیر ممکن بود...اما "ویلما" این کار را کرد! "ویلما رادولف" سومین مدال طلای المپیک خود را نیز گرفت.آن روز او نام خود را در تاریخ ثبت کرد.برای این که او اولین زنی بود که سومین مدال طلا را در همان مسابقات المپیک از آن خود کرده بود...و آنها گفته بودند که او هرگر نخواهد توانست راه برود...

"ویلما رادولف" تنها یک جمله گفت:دکتر ها به من گفتند که هرگز نمی توانم راه بروم.مادرم گفت که می توانم و من به مادرم ایمان داشتم!

پ.ن:همین الآن که در حال تایپیدن این مطلب بودم!متوجه شدم که ماهی هایم سه تا شدن!یکیشون که اول اردیبهشت مرده بود...مهسا یه چیزی هم کشف کرد...این که یکی از ماهی ها دم این ماهی رو که الآن مرده بود،رو خورده...و واسه همینم ماهیم مرده!

شیدا از اون ردیف می گه:محیــا!برسون...

می خندم،می گم:یه چی می گی ها...!من هنر کنم به همجلوئی برسونم...!

می گه:محیا به خدا...

هنوز حرف اون تموم نشده که همبغلی می گه:دست رو نذاری رو برگت ها...!

من همینطوری می مونم اگه دستم رو نذارم رو برگم،چطوری بنویسم پس؟

یه هو!خانوم حسینییه نگاه عمیق!بم کرد،بعدم گفت:همبغلی محیا!بیا جلو بشین...

هنوز همبغلی بلند نشده بود که گفت:نه...محیا برو گوشه کلاس روی صندلی تکی بشین

بلند که می شدم،همبغلی گفت:وااای!

منم به همه اونایی که یادشون رفته بود امروز امتحان پرورشی داریم،یه لبخند خوشگل می زنم!

پ.ن:آخه پرورشی هم شد امتحان...؟خداییش ۳۰ ضفحه جزوه بود دیگههه!ولی آخه هیشکدوم به پرورشی ربط نداشت!

پ.ن:من نگفتم آرزو ندارم که...منظورم اینه که دیگه آرزوهام مثل قبلا نیست...دیگه خودم اسمشون رو نمی ذارم آرزو...

پ.ن:تا ۲۳ خرداد امتحان داریم!

از شنبه ای که می شود ۲۹!دیگر مدرسه نخواهیم رفت!سه شنبش! که اول خردادِ امتحان ریاضی داریم...حالا خوبه اصلا چیزی نیس که می خوایم سه روز مدرسه رو بپیچونیم...

اینا برداشتن برای نگارش سه روز وقت دادن،اما برا عربی هیچی کلا...می گیم جای نگارش رو با عربی عوض کنید،می گن که خب،روزایی که بی کارین برا امتحان نگارشتون بشینین عربی بخونین!

پ.ن:من هنوز نمایشگاه نرفتم!احتمالا فردا...

فعلا

یه هو ازم پرسید:بزرگترین آرزوت چیه؟

من موندم چی بگم... خیلی وقت بود دیگهه آرزویی نکرده بودم...خیلی وقت بود دیگه به آرزوهام حتی فکرم نکرده بودم...آرزو!چه کلمه ی قشنگی...یادمه کوچولوتر که بودم هر موقع چند نفر با هم دعواشون می شد،بزرگترین آرزوم این می شد که همه با هم آشتی کنن و هیچکس با هیچکس دعوا نکنه...یادمه یه موقعی بزرگترین آرزوم این بود که عروسکام باهام حرف بزنن...یادمه یه موقعی بزرگترین آرزوم این بود که خودم بتونم شیرکاکائو درست کنم...اما الآن چی...؟جدی جدی الآن بزرگترین آرزوم چیه؟یادمه یه دفعه از یکی از دوستام که چند سالی از خودم بزرگتر بود،پرسیدم بزرگترین آرزوت چیه...؟گفت آرزویی ندارم...یکی دیگه از دوستام گفت:یعنی انقدر همه چی خوب می گذره که تو هیچ آرزویی نداری...؟

اونم گفت:نمی گم همه چی خوبه!نمی گم من دوست نداشتم مثلا این،اینطوری نبود و ... اما می دونی چیه؟به نظرم آرزوی چیزی رو کردن کار مسخره ایِ...آدم اگه چیزی رو بخواد باید واسه داشتنش،واسه انجام شدنش تلاش کنه...

مخالف حرفش بودم...نمی دونم الآن با حرفش موافقم یا مخالف!همین قدر می دونم که...نه چیزی نمی دونم!

شاید به قول سوگل،زندگی خیلی تکراری شده و به همین دلیل ِ که دیگه هیچی واسم مهم نیست...

من با هیچکدوم این حرفا موافق نیستم...اما می دونم،با این که هنوز خیلی بچه ام!هیچ آرزویی ندارم!یا اگرم دارم،برام یه فرضیست،نه یه آرزو...در همین حد که اگه مثلا به جای این،این طوری می شد،خیلی بهتر بود...اما دیگهه برام آرزو نیست!

پ.ن:الآن دارم سعی می کنم یه آرزو بکنم!آرزو می کنم اونی کهID م رو هک کرد!بره زیر ماشین روغن موتور عوض کنه!(مسخره بی مزه!خیلی لوسی!)آخه فک کن یکی OFF بذاره که اگه باهام چت نکنی هکت می کنم!خب منم توجه نکردم!اونم هکم کرد!

ساعت سه صبح، جمعه!!!یه هو از خواب می پری...می ری یه آب به صورتت می زنی...سعی می کنی خوابی رو که دیدی فراموش کنی...نمی شه...می ری دوباره دراز می کشی...خوابت نمی بره...اَه...همش یه روز در هفته می تونی با خیال راخت بخوابیا...اونم این طوری می شه...سعی می کنی دیگه به چیزی فک نکنی...نمی شه...سعی می کنی به چیزای خوب خوب فک کنی...اونم نمی شه...یعنی می شه...اما خیلی برات قشنگ نیست...آخه روز خوبی نبود...سه تا امتحان...همشون هم چند تا درسی!...یکیش رو بد دادی...یکیش خوب...اون یکی هم نمی دونی!

دوباره سرت رو می ذاری رو بالش!سعی می کنی به چیزای خوب فک کنی...به دوستات...اونم نمی شه...چون تو رو یاد یه موضوعی می اندازه...یکی رو که فک می کردی خیلی با هم دوستین و اینا!!!یه هو...!دوستا هم همشون خوب نیستنا...

دوباره سعی می کنی بخوابی...این دفعه دیگه به هیچی هیچی فک نمی کنی...بازم نمی شه...نصفه شبی!یه صدایی می شنوی...صدای میو میوی گربه ست...احتمالا همون گربه هست که زیر زمین ساختمون رو برای جای خونه ش انتخاب کرده...همونی که می گن چهارتا بچه گربه کوشولو خوشمل داره...از پنجره پایین رو نگاه می کنی...وای...خدایا...اون خیابون به اون شلوغی...یه هو چقدر خلوت شده...تا حالا نصفه شب پا نشده بودم خیابون رو ببینم...

دوباره دراز می کشی...چشمات رو که می بندی...تا چشمات گرم خواب می شه...انگار یکی می گه بلند شو باید بری مدرسه...بیدار می شم...می گم فردا که جمعس!مدرسه دیگه چیه!اما این دفعه دیگه سعی نمی کنی بخوابی،بلند می شی می ری سر بالکن...یه باد خنک خوبی می یاد...یه طورایی صورتت رو نوازش می کنه...به ماه نگاه می کنی...همون ماهی که بچه تر که بودم!فکر می کردم دختر آسمونِ...بعد ستاره ها رو نگاه می کنی...همونایی که بچه های ماه بودن،همونایی که هر کدومشون مال یکی بودن...یه لحظه به این فک می کنی که کدوم ستاره مال کی  بود...اِ!نگاه کن!اون ستاره مهساست!اون ستاره مامانمه...اون ستاره پریساست...اما...انگار یکی نیست...آره!پس ستاره خودم کو؟هی اینور رو نگاه می کنم...هی اونور رو...پس ستاره من کو؟نکنه من رو گم کرده باشه...دوباره می یام دراز می کشم...این دفعه یه صدای دیگه می یاد...صدای اذانِ؟نه بابا!تازه ساعت سه و نیمه!چشمات رو دوباره می بندی...حالا به این فک می کنی که ستارت کجاس؟اَه!اونم دیگه من رو گم کرده!شایدم من اون رو گم کردم...تو دلم صداش می کنم!ستاره محیا!ستاره محیا!کجایی؟بیا!اگه پیدا شی قول می دم دیگه هر شب بیام ببینمت...پرده رو کنار می زنی...یه نگاه می کنی به جای همیشگی ستارت!وای!ستاره َم که سر جاشه!تازه به منم چشمک می زنه!منم بش چشمک می زنم...ساعت رو نگاه می کنم...تقریبا چهار و نیمه صبحه...این دفعه چشمام رو که می بندم...یادم نمی یاد کی بازش می کنم!

پ.ن:من دوست دارم پست هام مزخرف باشن!اصلا به تو ربطی داره جناب آقای الف؟دیگه داری اعصابمو خورد می کنیا!

پ.ن:این مال هفته پیش بود!منتها حس نوشتنش نبود!

پ.ن:ببخشید...اما دیگه تحمل مزاحم ندارم...نظرات رو تاییدی می کنم...

پ.ن:یکی از اون بچه گربه ها رو دیدم...انقده خوشگل بود!نه بابا!معلومه که بش دست نزدم!از فاصله سه متری نگاش کردم!

پ.ن:نمی دونم چرا این دو تا پست آخر،هر دوتاشون با اینکه من از خستگی خوابم برد!پایان یافتن!!!شاید چون خیلی وقته درست حسابی نخوابیدم!

پ.ن:آخ جون!نمایشگاه کتاب!

پ.ن:روز معلما هم مبارک!روز معلمای خوب البته!

ساعت یک و نیم یه ربع به دو... از مدسه می رسم خونه،دیشبش از ساعت سه بیدار بودم،واسه همین خیلی خسته ام...می یام خونه،در رو که وا می کنم،دنبال مامانم می گردم...نیست...می رم تو آشپز خونه،تو اتاق و هر جایی که تو بگی رو می گردم...نیست دیگه...می رم تو آشپزخونه که نهار بخورم،هیچ اثری از غذا نیست...اتاقمون در هم برهم...همه جا شلوغه...اون رو ولش کن...باید برم لغت در آرم از دیکشنری،کلاس زبان دارم...تا کتاب رو باز می کنم لغت ها رو ببینم،تلفن زنگ می زنه...مامانه،می گه برنج تو یخچال هست،یه تخم مرغی چیزی هم بخور...خونه مادر بزرگمه...لغت ها رو که درآوردم می رم غذا می خورم...تا یه خورده جمع و جور می کنم،در حالی که دلم می خواد فقط یه ساعت بخوابم،ساعت رو نگاه می کنم،سه و نیمه،حاضر می شم که برم وایسم تا سرویس بیاد...ساعت یه ربع به چهار...منتظر سرویسم،رو به روی گل فروشی...

ساعت شد ده دقیه به چهار...

نه...

هشت...

هفت...

.

.

.

همین طوری دقیقه ها رو می شمرم...

ساعت چهار...اَه!چرا نمی یاد دیگه...

ساعت شد چهار و پنج دقیقه،دیگه نباید وایسم،بر گردم خونه زنگ بزنم مامانم ببینم چی می گه...قبل اینکه تلفن رو بردارم یه نگاه به برنامه فردا می کنم،انتظار دارم فردا چهار شنبه باشه...اما نه!صبر کن ببینم! ما سه شنبه ها پرورشی داریم...امروز که پرورشی نداشتیم...وایسا ببینم...امروز که دوشنبست...اَه!خب پس بگو چرا سرویس نیومد...چون امروز دوشنبست و من روزای فرد کلاس دارم...

می رم یه لیوان شیر قهوه می خورم بلکم خواب از سرم بپره!بشینم درس بخونم...اما بر عکس!شیر ِ شیر قهوم روم اثر می ذاره و بیشتر خوابم می یاد!سرم رو می ذارم زمین که بخوابم و دیگه چیزی نمی فهمم...

یادم نمی یاد کی بیدار شدم!!!

همش پرید!

اون همه نوشتم!

دیگهه حسش نیست!که بنویسم!

فقط از این نوشته بودم که چقدر تو مدرسه اذیت کردم!

همجلوئی رو گچی کردم!

موهای همجلوئی رو گره زدم!

پشت صبا رو گچی کردم!

اما دیگهه حس توضیح دادنش نیست!

 همین!

رفتار من عادی است
 اما نمی‌دانم چرا
 این روزها
 از دوستان و آشنایان
 هر کس مرا می‌بیند
 از دور می‌گوید:
 این روزها انگار
 حال و هوای دیگری دارد!
 اما
 من مثل هر روزم
 با آن نشانی‌های ساده
 و با همان امضا، همان نام
 و با همان رفتار معمولی
 مثل همیشه ساکت و آرام
 این روزها تنها
 حس می‌کنم گاهی کمی گُنگم
 گاهی کمی گیجم
 حس می‌کنم
 از روزهای پیش قدری بیشتر
 این روزها را دوست دارم
 گاهی
 - از تو چه پنهان -
 با سنگ‌ها آواز می‌خوانم
 این روزها گاهی
 از روز و ماه و سال، از تقویم
 از روزنامه بی‌خبر هستم
 حس می‌کنم گاهی کمی کمتر
 گاهی شدیدا بیشتر هستم
 حتی اگر می‌شد بگویم
 این روزها گاهی خدا را هم
 یک جور دیگر می‌پرستم
 

از جمله دیشب هم
 دیگرتر از شب‌های بی‌رحمانه دیگر بود:
 من کاملا تعطیل بودم
 اول نشستم خوب
 جوراب‌هایم را اتو کردم
 تنها - حدود هفت فرسخ - در اتاقم راه رفتم
 با کفش‌هایم گفتگو کردم
 و بعد از آن هم
 رفتم تمام نامه‌ها را زیر و رو کردم
 دنبال آن افسانه‌ی موهوم
 دنبال آن مجهول گشتم
 و سطر سطر نامه‌ها را جستجو کردم
 چیزی ندیدم
 تنها یکی از نامه‌هایم
 بوی غریب و مبهمی می‌داد
 انگار
 از لابلای کاغذ تاخورده‌ی نامه
 بوی تمام یاس‌های آسمانی
 احساس می‌شد
 دیشب دوباره
 بی‌تاب در بین درختان تاب خوردم
 از نردبان ابرها تا آسمان رفتم
 در آسمان گشتم
 و جیب‌هایم را
 از پاره‌های خالی ابر پر کردم
 جای شما خالی!
 یک لقمه از حجم سفید ابرهای تُرد
 یک پاره از مهتاب خوردم
 دیشب پس از چندین سال فهمیدم

 که رنگ چشم‌هایم کمی میشی است
 و بر خلاف سال‌های پیش
 رنگ بنفش و ارغوانی را
 از رنگ آبی دوست‌تر دارم
 

گاهی برای یادبود لحظه‌ای کوچک
 یک روز کامل جشن می‌گیرم
 گاهی
 صدبار در یک روز می‌میرم
 حتی
 یک شاخه از محبوبه‌های شب
 یک غنچه مریم هم برای مردنم کافی است
 گاهی نگاهم در تمام روز
 با عابران ناشناس شهر
 احساس گنگ آشنایی می‌کند
 گاهی دل بی دست و پا و سربه‌زیرم را
 آهنگ یک موسیقی غمگین
 هوایی می‌کند
 
 اما غیر از این حس‌ها که گفتم
 و غیر از این رفتار معمولی
 و غیر از این حال و هوای ساده و عادی
 حال و هوای دیگری
 در دل ندارم
 
 رفتار من عادی است و چقدر دلم برای گریه تنگ است...

و من چقدر شعرهای این قیصر امین پور را دوست می دارم!

و چقدر زیباست!

و این که!

جناب آقای الف رو چند تاتون می شناسین؟

البته من لطف می کنم و کامنتاشون رو پاک می کنم!

این کامنت آخرشونم پاک کردم اما انقدر خندیدم که...

اولین کامنتی که کلا گذاشتن این بود فک کنم:

بیست تا نظر؟

واسه همچین خزعبلاطی؟(غلط املایی هم دارن!)

وبلاگتم مثل خودت مزخرفه کوچولو!

تو رو چه به وبلاگ نویسی!

که من این کامنتشون رو پاک کردم

و هر موقع ایشون مثل آدمای به قول خودشون بی کار!اومدن وبلاگ من رو خوندن و نظر دادن!

من هی نظراشون رو پاک کردم!

اما این نظر آخری رو که گذاشتن!

جناب آقای الف:بابا همه فهمیدن این ناژین و جوجه اردک و همه اینا یی واست نظر گذاشتن خودتی!

همه فهمیدن که خودت می ری هی وبلاگ می سازی که بیای با اسمای مختلف واسه خودت کامنت بذاری...

وای انقده خندیدم!

فک کن مثلا بشینم واسه خودم نظر بذارم!

یه لحظه فقط احساس کردم چرا همچین فکری می کنه؟

بعد یه طورایی بغض کردم!

حتی امروز وقتی منتظر سرویس بودم...

با خودم تصمیم گرفتم که کلا دیگه ننویسم!

بعد تو کلاس(زبان!!!) که بودیم،این آقای معلم زبانمون گفت:اگه کسی بخواد کاری رو بکنه...

هیچکسی نمی تونه جلوش رو بگیره!

منم خب تصمیم گرفتم دیگه به کامنتای این دوست و دوستایی از این قبیل!!!توجه نکنم!

***

حالا امروز منتظر سرویس که بودم!

هی هم می خواستم خودم رو نشنیدن بزنم!!!

یه دختره اومد جلو!(یه خورده قیافش زیادی خفن بود!)

گفت سلام

ساعت چنده؟

منم گفتم:بیست دقیقه به چهار!

اسم من نیلوفره،اسم تو چیه؟

خندم گرفته بود که تو خیابون چه جای دوست پیدا کردنه؟

اومدم بگم محیا که یه هو...

اسمم؟اسمم ساراست(چرا گفتم سارا!نمی دونم!)

دختره گفت:خب سارا جون،این شماره منه،می شه توهم شمارت رو بدی؟

منم تو دلم گفتم:وا!این چرا اینطوری صحبت می کنه؟

من:نه دیگهه!نمی شه!

دختره گفت:وا!مگه من دختر نیستم که شمارت رو نمی دی؟

گفتم:بی خیال...برو...

گفت:آخه من دوست دارم بیشتر بشناسمت...

زدم زیر خنده!در همان حال هی با خودم می گفتم چه کنم و اینا...

اونم همینطوری داشت مخ می خورد که...

از دور سرویس آقای blue cut! (البته فامیلیش بلوکاته!اما امان از بی جنبگی دیگه!!!کلاس زبان رو مغز آدم تاثیر می ذاره)پیدا شد...

منم خیلی طبیعی اومدم وایسادم تا سرویس بیاد...اونم یه بند داشت حرف می زد...

که یه هو سرویس جلوم وایساد...

داشتم می رفتم بالا گفت:سرویس توئه؟

گفتم آره...خدافظ...

گفت:شمارت؟

گفتم:782بقیش رو بدو...

در رو بستم رفتم بالا...به خیر گذشت...

ولی تو سرویس واسه کیانا اینا تعریف کردم...انقده خندیدیم!!!

بعدم اینکه!

برم ریاضی بتمرینم!

بای بای!

امتحان زبان داریم مثلا!فردا!

بعدشم!

همین چن دقیقه پیش:

همجلوئی:سلام محیا.خوبی؟

من:سلام.من بهترم!مرسی!تو خوبی؟

همجلوئی:مگه چت بود که بهتری؟

من:خوب همینطوری!

همجلوئی:

من:چه خبر؟

همجلوئی:ببین امتحان فردا،مکالمه هم هست؟

من:نه!فک نمی کنم!

همجلوئی:مطمئنی؟

من:نه!

همجلوئی:خب من فک کنم هستا!

من:من فک نمی کنم!

همجلوئی:تو که کلا فک نمی کنی!

من:هوم؟ها؟خب...

همجلوئی:بالاخره هست یا نه!؟

من:یا هست یا نیست دیگهه!حالا تو بخون!

همجلوئی:تو آدم و دیوونه می کنی!

من:خب نخون!

همجلوئی:مطمئنی؟

من:خب بخون!

همجلوئی:کاری نداری؟؟؟

من:از اولم من کاری نداشتم!تو زنگ زدی!

همجلوئی:خدافظ!

من:خوش بگذرههه!خدافظ!

شنبه برادر د ن ی ا به دنیا اومد!(چه جمله جالبی!)می خوان اسم بچه رو بذارن اشک بوس!(طفلکی!)(لفطا اگه کسی این اسم رو دوست داره ناراحن نشه!نظر شخصیه منه!)

فردا هم فرنیا به دنیا می یاد!فرنیا خواهر فرینوشه!

همبغلی رفت مشهد!۱۰ اردیبهشت بر می گرده!

همبغلی!

می خوام!

سر امتحانا!

دست تنهام!

هر چند که!

تون چیزی رو به من نمی رسونه که!

من همش می رسونم!

اینا خسته نشن یه هو!شایدم ییهو!

! 

فعلا

تازگیا!

وقتی می خوام از یکی خداحافظی کنم!

همینطوری بی خودی!برمی گردم می گم:خوش بگذرهه!

خودم هم تا به حال!به این موضوع پی نبرده بودم:

من:خیلی خوب صبا،من برم دینی بخونم،امری؟فرمایشی؟

صبا:نه،کاری ندارم!

من:خیلی خوب!خوش بگذرههه!

صبا:چی چی خوش بگذرهه؟

من:هان؟خب همینطوری!

صبا:تو هم یه چیزیت می شه ها!همیشه می گی خوش بگذرهه!

من:اصلا خب خوش نگذرهه!

صبا:خدافظ!

من:خدافظ!

و این گونه من کشف کردم که!(یعنی صبا کشف کرد!)هی می گم خوش بگذرهه!اونم کلا بی دلیل!

خب حرف دیگه ای ندارم!

خوش بگذرههه!

خدافظ!

پ.ن:جدیدا صبا خیلی بم زنگ می زنه!هر دفعه هم یه سوتی می دم یا اون سوتی می ده!

پ.ن:یادم باشد یه مطلب را در مورد رویانا!!!بنویسم!

پ.ن:ببینید!شما گول خود شیطون رو که نمی خورید!اصلا من باید یه کلاس دینی بذارم براتون!

پ.ن:جوجه اردک خوشگل عزیزم!نمی تونم برات کامنت بذارم!کامنتینگت باز نمی شه!

سلام خب!

اه!اینجا داره تار عنکبوت می بنده!

من و ۱۰ روز آپ نکردن؟

اصلا باورتون می شه؟

اصلا خودم نفهمیدم که!

تا همین دیروز که امتحانات دوره ای داشتیم!

بعدشم از امروز تا ۱۱ اردیبهشت!(ماه مورد علاقه من!حالا بعدا ها می گم چرا!)امتحانای نیم ترم مونه!

این همبغلی هم که از ۵ تا ۱۰ اردیبهشت می خواد بذاره بره مشهد!

اولش خوب بودا!خودم باش رفتم معلما رو راضی کردیم بعدا ازش امتحان بگیرن!

اما خوب اگه بره من تهنا می شم که!

تو امتحانا هم هست!دست تنها نمی شه که!

هر چند که برنامش رو از قبل ریختم!همبغلی که رفت!

بالافاصله صبا می یاد می شینه پیشم!

راستی!

اون روز که رفتم خونه همبغلی!

ارشیا(یکی از دو تا پسر خاله ی دوقلوی همبغلی)رو دیدم!۶ماهشه!انقده با مزه بود!

خوب دیگه برم!

فعلا!

پ.ن:خوب معنی خاصی نمی ده همین که گفتم:ندونستن یه چیزایی خیلی بهتر از دونستنشونه،در عین حال،دونستن همون چیزا خیلی بهتر از ندونستنشونه!

پ.ن:تقلید!ازش خیلی بدم می یاد!اونم تو بعضی موارد!

پ.ن:به جرات می توان گفت که اخراجی ها اصلا موضوع خاصی نداره!فقط خنده داره!یه جاهاییشم گریه داره!اما اصلا خوب نبود!فک می کردم خیلی قشنگ باشه!

پ.ن:اون روز از سینما که برگشتیم!صبا گفت:بچه ها!الآن باید شروع کنید به پاکسازی انگشتاتون

منم گفتم:اِ!صبا!

گفت:به جون خودم(منظور جون خوش بود!یعنی جون صبا!)هر کدوم از انگشتامون الآن یه مزه ای می ده!

ما:

صبا:یکیش مزه چیپس ساده می ده...یکیش...

من از پشت آب رو خالی می کنم  روش!

و صبا:بهتره برم دستام رو بشورم!

من:آره بهتره!

پ.ن:شیطون هم آدمه!بله!پس خیال کردین مثلا شما از خود شیطون گول می خورید؟

نخیر!

شیطون در قالب انسان است!

پ.ن:دیدین به حرف شیطونه گوش نکردم؟دیدین آپ کردم؟